Mijn trip in tasmanie zit er al weer op. 5 juni ben ik van Launceston naar Sydney gevlogen om van daar meteen de trein naar de blue mountains te pakken. Wat ik over tasmanie kan zeggen.....Het is er prachtig. Het schijnt erg op nieuw zeeland te lijken, de natuur is er ruiger dan op mainland australie en daar houd ik wel van. Samen met Katharina heb ik een auto gehuurd en zijn we vanaf Hobart naar Port Arthur gereden, een dorp waarin zich een gevangenis bevondt. Omdat het omringd is met water konden ze nauwelijks ontsnappen en konden daarom vrij rondlopen en werden zodoende aan het werk gezet. Na dit bezoek zijn we verder gereden naar Bicheno, een plaatje wat vlak bij Wineglass bay ligt. Wij met nog een man waren de enige in de hostel, dat is wel een voordeel aan reizen in low-season, het is lekker rustig. Vroeg in de morgen vertrokken we richting Wineglass bay, we hadden helaas niet erg lang de tijd dus konden alleen naar de lookout point lopen. Het uitzicht van wineglass bay was daadwerkelijk prachtig, ik kan het soms niet geloven dat ik werkelijk hier ben en dat allemaal daadwerkelijk meemaak. Toen verder naar Launceston, Katharina vertrok naar het vliegveld en toen stond ik er weer alleen voor. Dat duurde niet lang want in de avond ontmoet je alweer zoveel mensen en zodoende ben ik de volgende dag met een Fabienne (een nederlands meisje) en Arno (een franse jongen) opgetrokken. We hebben door Cataract Gorge gelopen, wat tegen de stad aan ligt. Een prachtig natuur gebied waar de South Esk river doorheen loopt. Zaterdag en zondag ben ik met Mike, een man die zelfstandig tours uitvoert, naar cradle mountain geweest. En wederom, het is hier prachtig. Op zaterdag hebben we 6 uur stevig gehiked, helaas was het weer niet geweldig en konden we door de mist niet de top van cradle bereiken. Na ¾ zijn we terug gekeerd, want het werd erg glad. En als je 1 keer uitglijdt op de enorme rotsen waar je overheen klauterd, kun je weleens je benen breken of erger....
De volgende dag spierpijn en niet echt veel kracht nog een enorme hike te doen. De vorige dag was Mike echter zijn telefoon verloren op het laaste gedeelte van de hike, hij was dus dat stuk terug gelopen en ik heb een rondje om Dove lake gewandeld. Zondag was prachtig, het was dus beter geweest vandaag de Cradle mountain op te gaan, maar goed. Ik zal dus nog eens terug moeten ;) Misschien wel eens voor de zes daagse overland track J
De maandag niet heel veel gedaan. Ik heb een bezoek gebracjt aan Tamar Valley wetlands, maar het waaide enorm en ik denk dat er daardoor weinig vogels te zien waren. Wel waren er veel zwarte zwanen, wat zeker de moeite waard was.
Op dinsdag 5 juni vertrok ik dus richting sydney, om 7.06PM de trein richting de blue mountains. Toen ik op het vliegveld vroeg welke trein ik moest hebben, vroeg de vrouw verwondelijk: You want to go there right now?? Dus ik twijfel achtig: ja, er gaan tich treinen in de avond. Ik weet niet waarom het zo raar was, misschien zijn ze niet gewend in de avond te reizen ofzo....a fijn. OM 9.14PM kwam ik aan en was best een beetje eng om de hostel te vinden. Donkere wegen en een bebost gebied, dus heb heel heldhaftig mijn mes in mijn zak gestopt...You never know right?? Uit eindelijk de hostel gevonden, onderweg zag ik echter een konijntje op de weg liggen met bloed naast zijn hoofd en ik dacht dat ik zijn achterpoot nog zag bewegen. ZO ZIELIG, maar het niet het lef hem dood te maken, zou ook niet echt weten hoe, anders dan zijn kop eraf te snijden....
De hostel hier is erg rustig en voor het eerst de hele nacht doorgeslapen, ontbijt is inbegrepen en ze hebben havermouth J dus heb eindelijk weer een lekkere bak pap gegeten. Helaas was het erg slecht weer en regenachtig, toch maar de schoenen aangetrokken en gaan wandelen. Mandy (de vrouw die de hostel runned) zei al je zal niets zien, en dacht dat je waarschijnlijk alleen niet echt heel ver kon zien van de mist. Maar ze had gelijk, je zag daadwerkelijk helemaal niet, ik denk dat je zo een 5 meter kon zien. Op de lookout points zag je niets dan een witte muur, toch lekker de hele dag gewandeld, want het is gelijk een goede exercise natuurlijk. Gelukkig waren de afgelopen twee dagen wel erg mooi, gisteren ben ik samen met Lisa (een engels meisje, die enorm enthousiast is (ze doet me trouwens een beetje denken aan Liz, laura dr roommate in york)) naar wentworth falls geweest. Enorm veel watervallen en wederom PRACHTIG. Ik houd zo van watervallen, er gaat zo een kracht vanuit. Hier in de blue mountains te zijn, laat je weer zien hoe klein we eigenlijk zijn en hoe overweldigend en groot de natuur is. Ik snap best waarom mensen hier graag willen wonen.
Vandaag met Lisa een kleine wandeling gemaakt en ik ben vervolgens naar Koomurri Aboriginal Centre gegaan om een voorstelling bij te wonen. De man legde uit hoe de aborignals in kleine groepen van 30 to 80 mensen woonden en welke soorten gereedschap en wapens ze gebruikten en hoe ze die maakten. Vervolgens kregen we vier dansen te zien uitgevoerd door twee mannen die op traditionele wijze op hun lichaam waren geverfd, de dans werd uitgevoerd onder leiding van de didgeridoo en ‘’gezang’’. Als laatste legde de man met de didgeridoo uit hoe je de didgeridoo moet bespelen en wat je moet doen om de verschillende geluiden te krijgen. In de Center hadden ze ook originele schilderingen, welke ik overweegde misschien te kopen totdat ik hoorde hoeveel ze kosten. De goedkoopste en kleinste is er vanaf ongeveer 300 dollar, dat gaat het dus niet worden. Misschien dat ik zoiets koop als ik terug kom en rijk ben;) haha.
Morgen ochtend wil ik graag naar de Three Sisters toe om naar de zonsopgang te kijken, wat geweldig schijn te zijn. Voor zover dus weer mijn ervaringen in het verre Australie.....